JILID 30, ISU 2 • Jun 2026. Isu penuh »
Metabolisme dopamin yang berubah dan tindak balas terhadap rawatan dengan levodopa/carbidopa dalam kekurangan MCT8
Dalam laporan ini, kami mengkaji mekanisme asas gangguan pergerakan dalam sindrom Allan-Herndon-Dudley (AHDS) dan menilai keberkesanan terapeutik levodopa/carbidopa. Juga dikenali sebagai kekurangan pengangkut monokarboksilat 8 (MCT8), AHDS ialah ensefalopati berkaitan-X yang sangat jarang berlaku yang disebabkan oleh varian patogen dalam gen SLC16A2. Varian dalam gen ini menjejaskan pengangkutan hormon tiroid (TH) merentasi penghalang darah-otak bermula pada awal kehamilan. Ini mengakibatkan tahap TH yang sangat rendah dalam sistem saraf pusat dan, akibatnya, mengubah perkembangan otak merentasi pelbagai populasi selular.
Secara klinikal, selain manifestasi endokrinologi, terutamanya gambaran tirotoksikosis periferal yang boleh menyebabkan komplikasi metabolik dan jantung yang teruk, sindrom ini menunjukkan dirinya dengan gangguan neurologi yang teruk. Ini termasuk kelewatan perkembangan yang mendalam dan kecacatan intelektual, hipotonia aksial, spastik, epilepsi yang kerap, dan tanda-tanda ekstrapiramidal yang sangat sesuai dengan definisi parkinsonisme perkembangan.
Oleh kerana hormon tiroid adalah penting untuk perkembangan janin ganglia basal dan sintesis serta pengedaran dopamin selepas bersalin, kami membuat hipotesis bahawa gangguan pergerakan yang dilihat dalam AHDS berpunca daripada gangguan litar dopaminergik.
Untuk menguji hipotesis ini, kami menilai kohort sepuluh pesakit lelaki yang mengalami gangguan pergerakan hipokinetik. Kajian ini mengukur amina biogenik dalam cecair serebrospinal (CSF) pesakit dan memantau secara prospektif dan/atau retrospektif tindak balas klinikal mereka terhadap percubaan levodopa/carbidopa melalui pemeriksaan klinikal, skala neuromotor berfungsi piawai dan rakaman video sebelum dan selepas percubaan.
Analisis CSF mengesahkan penglibatan laluan dopaminergik. Tahap asid homovanilik (HVA), metabolit dopamin utama, adalah rendah secara patologi dalam tiga pesakit, manakala tujuh daripada sepuluh pesakit menunjukkan tahap HVA dalam kuartil terendah dalam julat rujukan umur masing-masing.
Seterusnya, sembilan pesakit menjalani percubaan levodopa/carbidopa, dengan titrasi sehingga dos sasaran 10 mg/kg/hari. Tindak balas klinikal adalah positif. Pada dos melebihi 7 hingga 8 mg/kg/hari, tujuh daripada sembilan pesakit menunjukkan peningkatan yang jelas dalam ciri-ciri parkinson mereka. Malah, pesakit menunjukkan penurunan hipokinesia dan bradikinesia, serta peningkatan dalam hipomimia, membolehkan ekspresi wajah yang lebih jelas seperti tersenyum. Tambahan pula, pesakit menunjukkan peningkatan perhatian, interaksi sosial dan kereaktifan terhadap rangsangan persekitaran. Walaupun peningkatan aktiviti motor spontan mencetuskan distonia tindakan yang sedikit lebih ketara pada sesetengah pesakit, majoriti responden melihat peningkatan keseluruhan dalam skor fungsi motor kasar mereka (GMFM-88).
Kesimpulannya, kajian ini memberikan bukti klinikal dan biokimia bahawa gangguan litar dopaminergik merupakan komponen patofisiologi kompleks AHDS. Penemuan ini menunjukkan bahawa levodopa/carbidopa merupakan strategi rawatan yang berkesan untuk mengurangkan simptom ekstrapiramidal dan meningkatkan kereaktifan persekitaran pada pesakit yang mengalami kekurangan MCT8.